3 bölüm halinde yayınlanıcak bu röportajın ilk bölümünde Tevfik Fikret Hocamız kısaca kendisinden ve Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’nden bahsediyor.

“Kelimelerle konuşur, kavramlarla anlaşırız. Grafik tasarım, bu kavramların biçimlere dönüşmüş halidir…”

2. bölümde grafik tasarım kavramı konusunda sohbetimiz derinleşiyor. AÜ GSF Grafik Bölümü’nün bu kavrama yaklaşımını anlıyor ve grafik tasarım eğitimi felsefesini, teknolojik araçların ve bilgisayarların gelişimine paralel olarak nasıl uygulamaya geçirdiklerini dinliyoruz.

Sohbetimizin son bölümünde “araç – amaç ayırımı” üzerinde duruyoruz. Bu bölümü “grafik tasarım eğitimi” almayı düşünen öğrenci adayı arkadaşlarımızın dikkatle izlemesinde fayda var. Bu konuya ilgi duyan herkese hocamızın “Görsel İletişim ve Grafik Tasarım” kitabını okumasını da tavsiye ederim.

Buradan kendisine bi kez daha teşekkür ediyorum:) Röportajı  şu adresten okuyabilirsiniz. (Maalesef ingilizce)

Beğendiğiniz isimler varsa söylerseniz onlarla da röportaj yapmaya çalışırım. Bu tarz önde gelen sitelerde yer alması güzel olucaktır saklı değerlerin…

1. Tanımayanlar için kısaca kendinizden bahseder misiniz?

- İnternet dünyasında yaklaşık 7 yıl boyunca Buzpark.com (interaktif ajans) ve Dataxi.com (web hosting) markalarında kurucu/yönetici olarak çalıştım. Şu anda kardeşimin başarıyla devam ettirdiği bu kurumsal markalarla yenilikçi birçok internet projesinde yeraldım ve bu alandaki tecrübemi onlara borçluyum. Kendimi tasarımcıdan çok “web geliştiricisi” olarak tanımlıyorum ancak bir web projesinin pazarlaması da dahil olmak üzere birçok konu ilgi alanımda. Ayrıca bir süredir kendi başıma web projeleri geliştiriyor ve bu alanda içerik üretiyorum. İstanbul’da yaşıyorum, 32 yaşındayım ve evliyim .

2. Bloglar ile ilk kez ne zaman tanıştınız? Bir blog yazmaya nasıl karar verdiniz?

- Sanırım internette yaptığım araştırmalarda karşıma en samimi ve doğru bilgilerin bloglarda çıkmasıyla olmuştur. Blog yazmak, paylaşacak birşeyleri olan ve alanında kendini geliştirmek isteyenler için bir ihtiyaç ve benim için de öyle oldu.

3. Neden özellikle İngilizce bir blog yazdınız? Türkçe blog denemeleriniz oldu mu?

- Weberuhi.com adresinde WebResourcesDepot içeriğine yakın Türkçe bir blogum vardı. Ancak Türkiye’de blog okuyucu sayısının oldukça az olduğunu gördüm ve bu durum, özellikle web tasarımı/yazılımı konularında bir blog için, yukarıdaki belirttiğim paylaşma ve kendinizi geliştirme ihtiyacınızı karşılamaya yetmeyebiliyor. Ayrıca o sırada 1.5 yıllığına Amerika’da bulunuyordum, web üzerine birçok konferansa katıldım, yazılarını takip ettiğim kişilerle tanıştım ve sanırım bu dönemin de bir etkisi oldu.

4. Şu an baktığımızda çok başarılı bir blogunuz ve iyi bir geliriniz var. Profesyonel olarak sadece blog yazarak geçiminizi sağlamayı düşündünüz mü? Düşünmediyseniz neden?

- “Başarılı” için çok teşekkürler . Bunu tabii ki düşündüm ancak bir işin “profesyonel” olmasından hoşlanmıyorum ve “amatör ruh” beni daha çok tatmin ediyor. Sanırım işimin “profesyonel blogculuk” olduğunu düşünürsem eski paylaşma hevesimi de kaybedebilirim. Ayrıca, yazmaya devam edebilmek için bu alanın içerisinde yeralmak ve yenilikleri tecrübe edebilmek gerekiyor. Dolayısıyla ben “tasarım/yazılımın” gerçek işim olmasının ve burada edindiğim birikimi paylaşmanın “şu anda” iyi bir ikili olduğunu düşünüyorum.

5. Türk blog dünyasında çok fazla tanınmıyorsunuz, ya da pek çok kişi sizin blogunuzu ziyaret ediyor fakat arkasında bir Türk olduğundan haberi yok. Bu konuda neler düşünüyorsunuz? Türkçe sosyal ağlarla aranız nasıl? Yoksa daha çok yabancı ağları mı tercih ediyorsunuz?

- Evet birçok kişinin WebResourcesDepot’nun arkasında bir Türk olduğunu bilmediğini ben de Türk kullanıcılardan İngilizce yazılmış öneriler aldığımda farkettim. Böyle durumlarda Türkçe cevap vermem şaşırtıcı ve komik oluyor. Aslında Türk olmam çok önemli bir bilgi de sayılmaz çünkü sunulan içerik global ve kullanıcı için önemli olan da bu.

Türkçe sosyal ağlarla geçtiğimiz yıllarda aram oldukça iyiydi çünkü Webiket.net isimli bir sosyal imleme sitesini yönetiyordum. Ancak, Türkçe blogumla benzer şekilde ve aynı zamanda, olası kitlenin büyüklüğünü yanlış hesapladığımı farkettiğim zaman bu sitenin yayınını sonlandırdım ve gerekçeleri halen Webiket.net’in anasayfasında oldukça samimi bir şekilde yazılıdır. Bu dönemde birçok Türk blogcu arkadaşım da oldu ancak Türk blogküresine bir süredir oldukça uzak kaldığımı söyleyebilirim. Şu anda ise, içeriğimin İngilizce olması nedeniyle Digg, Delicious, DZone, Twitter gibi yabancı ağların aktif bir kullanıcısıyım.

6. Türk blog küresinin geleceği ile ilgili neler düşünüyorsunuz? Sizin blog yazmaya başladığınızdan bugüne gelişmeleri nasıl değerlendiriyorsunuz?

- Birçok Türk websitesinde Türkiye’de blogculuğun kısa süre içerisinde çok parlayacağını okuyorum. Genellikle pozitif düşünen biri olmama karşın bu konuda aynı fikirde değilim.

Bloglar dünyada bağımsız ve kaliteli içerikler sunmalarıyla alternatif bir bilgi/haber kaynağı oluşturdular, kendilerine belirli bir yer edindiler ve popüler oldular. Türkiye’de ise (sözüm meclisten dışarı) kaliteli içerik sunan blog sayısı oldukça az ve blogculuk birçok kişi için Adsense’den para kazanmak olarak algılandı. Dünyada blog popüleritesinin patladığı bir dönemde Türk internet kullanıcısı blog’un ne olduğunu bile tam olarak anlayamadı..

Bu düşündüklerimde kişilerin de çok fazla suçu yok. Üretmek için sermayeye ihtiyacınız var ve bloglar için bu sermaye bilgiye ek olarak “zaman” anlamına geliyor. Bir Türk ve Amerikalı/Avrupalı arasındaki ekonomik şartlar/beklentiler/sermaye birikimi birbirinden çok farklı ve bloglarda içerik üretilmesi için aynı özveriyi beklemek te haksızlık.

Ben yukarıdaki şartların, dolayısıyla blogların geleceğinin, kısa süre içerisinde iyileşmeyeceğine inanıyorum. Bunun yanında bir de okumayı çok seven bir toplum değiliz ki bu zaten haber sitelerindeki resim galerilerinin, video paylaşım sitelerinin ziyaretçi rakamlarından da rahatlıkla anlaşılabiliyor. Belki de bu yüzden video-blogların geleceği daha parlak olabilir.

7. Blog yazmayı bir meslek olarak düşünen arkadaşlara ne gibi tavsiyelerde bulunursunuz? Sizi buraya getiren en önemli artılar ve eksiler nelerdir?

- Blog yazmayı profesyonel anlamda yapmak kısa sayılmayacak bir süreçten geçmeyi gerektiriyor. Önce paylaşmaya başlıyorsunuz, yazdığınız şeyleri daha ilgi çekici hale getirmeyi, bu içeriği yaymayı ve para kazanmayı yolda öğreniyorsunuz. Dolayısıyla bu konuda ciddi bir mesai gerektiğinin ve bunun bir süreç olduğunun farkında olmak gerekiyor. Ayrıca, çok klişe olacak ama dedikleri gibi “içerik herşeydir”. Gerekiyorsa az ama öz içerik üretin çünkü içeriğin faydalı olması okuyucu sayısını arttırmanın ve reklam alabilmenin temel kuralı. Ayrıca, ne ziyaretçi ne de reklamverenin kendiliğinden gelmediğini bilmek gerekiyor, bu nedenle ürettiğiniz içeriği pazarlamak ta size düşüyor. Bu sosyal ağlarda aktif kullanıcılar olmaktan alanındaki diğer blogcularla ve reklamverenlerle ilişkileri geliştirmeye, karşılıkla fayda sağlanacak çözümler bulmaya kadar uzanıyor.

Ben WebResourcesDepot’nun belirli bir noktaya gelmesindeki en önemli avantajımın web tasarımı/yazılımındaki yeniliklere had safhada olan ilgim olduğunu düşünüyorum. Tamamen kendi alanımda bir içerik üretiyorum ve bu benim için bir zaman kaybı olmak yerine kendimi sürekli geliştirmemi de sağlayan bir uğraş. En önemli eksim de artımla aynı. Söyle ki, daha çok ziyaretçi çekebilecek içerikler üretebilirim ve bunların neler olduğunu biliyorum ancak ne yazık ki bu konular henüz ilgimi çekmiyor .

8. İleriki dönemlerde yine bloglara çok fazla ilgi olacağı çok konuşulan bir konu.
Yeni bir projeniz ya da farklı bir blog düşünceniz var mı?

- Birkaç yıldır aklımda olan, ve inanması zor ama henüz benzeri olmayan:), bir web uygulaması fikrini hayata geçirmeye çalışıyorum ve kodlama sürecindeyim. Henüz çok taze olduğu için detay vermem yanlış olur ancak somut şeyler ortaya çıktıkça paylaşmaktan keyif duyarım.

Bunun yanında bir süredir, tamamen tasarımcılara yönelik, İngilizce olarak sunulacak, oldukça faydalı bir kaynak+blog için içerik hazırlıyorum ve planım sene sonuna kadar her 2 projemi de hayata geçirmiş olmak..

Bu keyifli röportaj için çok teşekkürler ve başarılar.

Ben teşekkür ederim.

1- Öncellikle hoşgeldin. Seni tanımayanlar için biraz kendinden bahseder misin?

1981 USA doğumluyum. Küçük yaşlarda Türkiye’ye gelerek yaşamıma burada devam ediyorum. Kendi mesleğimle lise çağlarında tanıştım meslek lisesi grafik bölümünden mezun olduktan sonra severek çalışmaya başladım. Üniversite okuyacak vakit kalmadı diyebilirim çalışmaktan , fırında piştim diyebilirim. Baslılı işlerde sonra web camiasıyla tanıştım daha eğlenceli ve yaparkende çok keyif alıyorum kendime has tasarımlarda en büyük hazzım oluyor. Boş zamanlarımda da digital art tasarımlarımı kendi portfolyom için yapmaya devam ediyorum tabi ki.

2- Tasarıma başlaman tam manasıyla nasıl oldu. Bu alana yönelmen? Seni kim keşfetti…

Tasarımla tanışmam lise çağlarında başladı tabi ki ozaman bilgisayarla pek ilgim yoktu dergi ve gazetelerden bir şeyler kesip kolay yapıyordum keyif alarak. Lisede okurken bölüm öğretmenim yetenekli olduğumu düşünüyordu birazda onun yönlendirmesi oldu diyebiliriz. Daha sonra zaten kendi çabamla ve isteğimle belirli bir noktaya ulaştım.

3- Bir çok tasarımcı ilk olarak Photoshop ile tanışmış sonra tasarıma ilgi duymuş. Senin Photoshop ile tanışman nasıl oldu? En çok hangi özelliğini seviyorsun? Tasarımlarında başka hangi programlardan yararlanıyorsun?

Photoshop ile tanışmam classic maclerde başladı staj yaptığım dönemde o zamanları photosop 3 vardı onu kes bunu yapıştır derken en büyük meraklarım arasında yerini aldı.

Kullandıgım programlar başlıca Photosop, illustrator, flash, dreamweaver, after effect, particle illusion vs…

4- Tasarım yaparken nasıl yol izliyorsun? Kendine özgü bir yol ya da o olmadan yapamıcağın bir şey var mı?

Hangi konuyla ilgili bir tasarım yapacagımı ögrendikten sonra araştırmalarıma başlıyorum kendime sorular soruyorum dogru yolu bulana kadar başlerken bir tasarıma biraz kasılırım kafamda çözülene kadar sonrası geliyor zaten kendiliginden.

Yapamamak diye birşey yoktur bence illaki yapılır.

5- Çalışmalarına baktığımda oldukça renki ve cıvıl cıvıl olduklarını görüyoruz. Bunu neye borçlusun? Seni bu tarz çalışmalara yönelendiren ya da etkileyen ne?

Renk skalasını biraz geniş tutmaya çalışırım ama belli başlı hoşuma giden beni yansıttığını düşündüğüm sizinde değiminizle “cıvıl cıvıl ve renkli” bir yol izlemeyi hep severim hoşuma gider. Bu içten gelen birşey heralde bir açıklama getiremiyorum.

6- Senin kendine örnek aldığım favori sanatçılar kimler? Ve bu sanatçılarda seni etkileyenler ne oldu?

Andy warhol, roy lichtenstein gibi popart artistleri beni bu yola bi şekilde soktu diyebilirim tabi ki birde Salvador dali.

Kendine özgü tasarımları hayal güçleri ve bir akımın başlangıcı oldukları için haddinden fazla etkilendigimi söyleyebilirim.

7- Röportaj teklifimi kabul ettiğin için çok teşekkürler.
Son olarak bu alanda kendini geliştiren arkadaşlara neler tavsiye edersin?

Ben teşekkür ederim yer ayırdığınız için benim için bir zevkti.

Eğer gerçekten istiyorlarsa çok çalışıp, sürekli hayatı gözlem altına almalarını öneriyorum çünkü herşey hayatımızın içinde var çok uzakta aramaya gerek yok.

Edwin Murat Ganter çalışmalarına
http://www.feartox.com/ ve ya http://feartox.deviantart.com/ adreslerinden ulaşabilirsiniz.

Fotoğrafları bilinmesi gerekenleri o kadar iyi anlatıyor ki, karelerine ne açıklama getiriyor ne de isim veriyor. İşte şimdi “fotoğraf” aradan çekiliyor ve Erdal Kınacı’yı sadece Erdal Kınacı anlatıyor..

1966′da Malatya’da doğan Erdal Kınacı, 1990 yılından bu yana Anamur’da yaşıyor. İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ni bitirdikten sonra halen sağlık sektöründe yönetici olarak görev yapıyor

“Fotoğraf” sizin için ne ifade ediyor? Hayatınızda nelerden önce yer alıyor?

Fotoğraf bir gaye bir amaç benim için, hani çok bilinen bir çıkarım vardır; “yemek için mi yaşarsın, yaşamak için mi yersin” şeklinde. Bu soruyu fotoğrafa indirgeyecek olursak sanırım kendimi “fotoğraf için yaşayanlar” sınıfına dâhil etmem gerekir.

Hayatımda (elbette ailemi ayrı tutarak söylüyorum) fotoğraf her şeyden önce gelmekte, rahatlıkla mesleğimi bırakabilirim örneğin, yaşadığım yeri sırf fotoğraf için değiştirebilirim, aç-susuz  dağ-tepe dolaşmayı zaten yapıyoruz.

“Fotoğraf” ile olan ilişkiniz nasıl başladı?

Üniversite yıllarında fotoğrafa fotoğraf gibi bakmaya başladım. İFSAK’ta temel fotoğrafçılık derslerini aldıktan sonra doğru bildiğim yanlışları gördüm. Sonrasında Cerrahpaşa Fotoğrafçılık Kulübünü kurduk; bu süreç bakışımı tümden değiştirdi.

Ancak fotoğraf öyle bir şey ki, bakış denilen şey, her zaman değişmek-gelişmek zorunda. Üç gün önce sakallı dede fotoğrafına “wow” derken üç gün sonra sıradan geliyor “değiştirin kardeşim bu kafayı” diye söylenmeye başlıyorsunuz.

Fotoğraf veya genel olarak sanat konusunda herhangi bir eğitim aldınız mı?

İFSAK temel fotoğrafçılık dersleri dışında herhangi bir eğitim almadım fakat fotoğrafa dair çok şey bildiğimi varsayıyorum. Çeşitli klup ve derneklerde kompozisyon dersleri verdim. Halen Mersin fotoğraf derneği (MFD) üyesiyim.

İlk olarak ne zaman başkaları için fotoğraf çektiniz? İlk kez nasıl maddi kazanç elde ettiniz veya karşılığında birşey almak üzere bir iş siparişi aldınız?

10 yıl kadar oldu sanırım, bir reklam firmasından arayıp, basacakları yeni yıl takviminde bana ait manzara fotoğraflarını kullanmak istediklerini söylediler. O kadar sevindim ki, az daha bedava verecektim fotoğrafları.
Şimdilerde üç dergi için fotoğraf ve yazı hazırlıyorum ancak hala fotoğraftan bir şey kazandığım söylenemez.

Sipariş üzerine fotoğraf çekmiyorum. Yani “bizim bir toplantımız ne bileyim düğünümüz var siz çekin” şeklindeki işleri kabul etmiyorum ama biri kalkip “Halep ve Şam’da ki tarihi eserleri görüntüler misin” derse cümlesini bitirmeden yola çıkmış oluyorum.

En azından bu sitede size hayran olan pek çok insan var. Peki siz hangi fotoğrafçılara hayransınız?

Önce bana hayran olanların listesini alayım sonra cevaplarım.

Fotoğrafçının bir başka fotoğrafçıya hayranlığı söz konusu olamaz. Olsa olsa bunun adı ya kıskançlık olur ya haset. Ha bazen erişemeyeceğini anladığında yüceltip tanrılaştırır ki bu daha sakat bir durumdur.

Ben bu işi severek yapıyorum, iyi kare için canımı dişime takıyorum. Hal böyleyken benden daha iyi fotoğrafları olan adama ne diye hayran olacağım, kıskançlıktan çatlıyorum…

İlk fikir kıvılcımından son kareye kadar, bir fotoğrafı yaratırken hangi adımları izliyorsunuz?

Bu soru daha çok kurgu çalışanlar için uygun diye düşünüyorum, proje kapsamında çektiğim fotoğrafları bir tarafa bırakacak olursak fotoğrafa müdahalem çok azdır.

Elimde makine dolaşır gördüğümü gördüğüm şekilde çekmeye çalışırım o kadar, belgeselci veya sokak fotoğrafçısı tanımlarına daha yakın olduğumu düşünüyorum.

Fotoğraf çekerken kullandığınız araç ve gereçler neler?

Eskiden kocaman bir sırt çantası ile dolaşırken şimdilerde yanıma sadece iki fotoğraf makinesi ve iki lens alıyorum. Bu makinelerden birinde geniş açı diğerinde tele-zoom takılı. Çektiğim her ne varsa bu iki alet ile çekiyorum yetiyor…

Nelerden ilham alıyorsunuz? Sizi hangi konular veya olaylar etkiliyor?

İnsana dair ne varsa fotoğrafik olarak ilgi alanımda. Daha çok bir konu çerçevesinde fotoğraf çekmeye gayret ediyorum.

Engelsiz yaşam derneği yararına engellileri görüntüledim. Yol üstü kerhaneleri, kamyoncu durakları veya daha az bilenen adı ile gir-geç pansiyonları görüntüleyip bitirdim.

Şimdilerde engelli nü ve askerlik üzerine fotoğraf çekmeye gayret ediyorum.

Geçmişte sizi fotoğraf konusunda geriye düşüren, yapmamış olmayı istediğiniz bir hatanız oldu mu?

Fotoğraf paylaşım siteleri ortaya çıkıncaya kadar 7-8 yıl hemen hemen hiç kimseyle fotoğraf paylaşmadım. Ne dernekte ne başka yerde çektiğim fotoğrafları göstermedim. Dolayısı ile bir gerileme , bir tekrara düşme dönemi yaşadım. Bunu hata olarak görüyorum.

Ayrıca dijital makineler çıkmadan dia-pozitif çalışırdım. Diaları uygun ortamda saklayamadığımdan neredeyse dörtte üçü kullanılamayacak hale geldi. Bu da yaptığım diğer büyük hata…

Dünyada ve/veya Türkiye’de “Fotoğraf”ı nereden takip ediyorsunuz?

Ulaşabildiğim her kaynağı neredeyse sömürüyorum J

Abonesi olduğum fotoğraf ve coğrafya-gezi dergileri var. Bunlar dışında sağ olsun fotoğrafçı arkadaşlar portfolyolarını gönderiyorlar, web siteleri ise başlı başına bir kaynak.

Yeni başlayan herhangi biri için internette arayip ta bulamayacağı bir şey yok diye düşünüyorum.

Bugüne kadar içinde yer aldığınız başlıca projeleri öğrenebilir miyiz?

Üç dergiye yazı ve fotoğraf olarak katkıda bulunuyorum. Engelsiz yaşam derneği yararına yaptığımız foto-roportaj ile gir-geç pansiyonlar projesini kitaplaştırmaya çalışıyorum.

Bunun dışında 7 kişisel sergim oldu, sayısını bilmediğim ortak sergilere dâhil oldum. 40 tan fazla ulusal 20 kadar uluslararası yarışmada derecelerim oldu. Vakıflar yararına Akdeniz bölgesi kültür varlıklarını görüntüledim, 20 kadar fotoğrafım çeşitli kitaplara kapak oldu.

Biraz da bugünlerde neler yaptığınızdan ve yapmayı planladıklarınızdan bahseder misiniz?

Fotoğraf amaçlı olarak gittiğim Kars’tan yeni döndüm. Donan Çıldır gölü üzerinde atlı kızaklar ve buz delinerek avlanan balık “fotoğrafça” çok lezzetliydi… Ayrıca yurtdışı gezi organizatörlüğü yapan bir firma ile anlaştım. Fotoğraf eğitmeni-rehber olarak turlar düzenleyeceğiz.

Herkesin tanıdığı ünlü bir savaş fotoğrafçısının da kurucu üye olduğu fotoiz isimli internet sitesi ile uğraşıyoruz. Fotoiz fotoğraf paylaşımına yeni bir açılım getirecek. Aksilik yaşanmadığı taktirde yakında yayına başlayacaktır.

Fotoğraf dışında ilgilendiğiniz başka sanatsal alanlar var mı?

Yakın zamana kadar resim yapardım ama artık hiç vaktim olmuyor dersem yeridir.

Son olarak; size göre sanat kimin için? Sanatçının görevi ne olmalı veya bir görevi olmalı mı?

Fotoğrafın sanat olup olmadığı tartışılıyor bildiğiniz gibi.

Hemen her sanat dalında sanatçı olmayan bir şeyi yaratır veya var olanı başkalaştırır.
Heykel örneğin; Adam alır taşı önüne oyar, yontar ortaya eserini çıkarır, veya resim ya da müzik hepsinde sanatçının esere kattığı bir şeyler vardır.

Oysa fotoğraf var olanın bir nevi fotokopisidir. Bir elektronik cihaz kullanarak var olanı başkalarına gösterebilecek şekilde kaydederiz. Fotoğrafı çekenin olaya herhangi müdahalesi bulunmamaktadır. Sadece kullandığı cihazı doğru kullanması yeterlidir. Hal böyle olunca bir yaratma süreci olmaması ve fotoğrafı çeken kişinin müdahalesiz kalması fotoğrafı sanat olmaktan çıkarır dolayısı ile fotoğrafçı da sanatçı olmaz.

Bu doğruluğuna inandığım bir görüş iken tam burada Photoshop gibi programlar ve fotoğrafa yapılan müdahaleler devreye girer. Fotoğraf çeken kişi çekim öncesi kurgu veya çekim sonrası fotoğraf işleyen programlar vasıtası ile çektiği görüntüyü başkalaştırıyor, kendinden bir şeyler katıyorsa sanatın olmazsa olmazı yaratma süreci başlamış olacağından son ürün olan işlenmiş fotoğrafa sanat ürünü, yapan kişiye de sanatçı denebilir.

Elbette belgesel fotoğraf ve haber fotoğrafını bu kavramların dışında tutmak gerekir. Bu ikisi belgedir ve muhakkak değiştirilmemeleri gerekir.

Günümüz teknolojileri fotoğrafa müdahaleyi neredeyse sınırsız kılmaktadır. Bu durum fotoğrafın belge vasfını ortadan kaldırırken fotoğrafın sanat olmasının önünü açmaktadır.

Fotoğrafın sanat olup olmadığı kesinleştiğinde bu sanatı ne için yapacağımızı, yani sorunuzun cevabını tekrar konuşuruz.

Erdal Kınacı’nın 2006 yılında National Geographic’in düzenlediği Uluslararası Fotoğraf Yarışması’nın
“İnsan” kategorisinde birinciliği elde eden isimsiz karesi.

İlgili Bağlantılar

deviantART sayfası: erdalkinaci.deviantart.com
Resmi Web Sitesi: www.erdalkinaci.com ya da ..erdalkinaciportfolio.html

İnternet dünyasında bir çok arkadaş sizin çalışmalarınızı ilgiyle takip ediyor. Fakat açıkcası Berk Kızılay hakkında çok fazla bilgi sahibi değiller. Kısaca Berk Kızılay kimdir?

İnsanın kendisini anlatması bana hep zor gelmiştir. 1972 yılında İzmir’de doğdum. Ailemin tek çocuğu olarak hayata başladım. Sakin, huzurlu ve güzel bir çocukluk geçirdim. Hani artık göremediğimiz, mahelle aralarında sürekli top oynayan, komşunun erik ağaçlarına dadanan, bilye, gazoz kapağı ve tüftüf savaşları yapan. Yani 70 ve 80′li yılların tipik şehir çocuğuydum. Daha sonraları yaş ilerledikçe, baltaya sap olma dönemlerinde, pek başarılı bir öğrenci olamadım. 3 büyüklerden sürekli sınıfta kalıyor, resim ve müzik derslerinde başarı gösteriyordum. Bunu ilk fark eden Edebiyat hocamın yönlendirmesi ile görsel sanatlardaki uzun yolculuğum başlamış oldu. Akademik eğitimimi 9 Eylül Güzel Sanatlar Fakültesi Grafik Ana Sanat dalında tamamladım. Staj sonrası girdiğim ajans sektöründe okul sonrası çalışmaya devam ettim. Hali hazırda İzmir’de Mandal Ajans’ta tasarımcı olarak çalışmaya devam ediyorum.
Boş zamanlarımda ilgi duyduğum konularda eğitseller okuyarak geçirmekteyim. İş sonrası 3-4 saatimi mutlaka tasarıma ayırırım. Eksik olduğum konuları Saptar kendimi o alanda geliştirmeye çalışırım.

Berk Kızılay’ın grafik tasarımla tanışması nasıl oldu? Yani çocukluktan beri bir çizim  merakı mı? Ya da bir eş-dostun sizi keşfetmesi ile mi? Nasıl oldu?

Açıkçası biraz aileden gelen bir yetenek olsa gerek. Babam amatör olarak gençlik yıllarında resim ile uğraşmış. 2-3 kişisel sergi açmış. Dayım ise tam bir yetenek abidesi. Gördüğü her şeyi çizebilen ve bilmediği müzik aletini bile çalabilen biriydi. Böyle insanların olduğu bir ortamda büyümek, olası bir yetenek bulaşmasına sebep verdi diye düşünüyorum. Tüm bunlar etken olmuştu.  Ama gerçek manada benim grafik sanatlara ilgi duymamı sağlayan 2 önemli sebep var.  Çizgi roman ve 1987 yılında ilk sayısını alıp, Grafik tasarımcı kelimesini telafuz etmeye başladığım BLUEJEAN dergisi. Çizgi romanla başlayıp daha sonra aceleci olduğum için grafik tasarıma yönelmem orta okul sonlarına denk gelmekte. Bluejean dergisinin logosunu onlarca kez çizip bu işe girmeye karar verdim diye hatırlıyorum. Bununla birlikte sayısal derslerdeki tembelliğim de beni bu mesleğe yönlendirmiş olabilir.

Özellikle çok merak edilen bir konu çalışmala rınızı yapmaya başlarken nasıl bir yol izliyorsunuz? Yani önce eskiz olarak çalışıp mı? Ya da direk bilgisayar başında mı? …
&nbspAçıkçası bunu sizlere formülüze etmem biraz zor. Tüm görsel sanatlarda olduğu gibi, Grafik tasarımda bir disiplin ve konsantrasyon işi. His ve duygu işi. Yaratma içgüdüsü bir süre sonra, refleks haline geliyor. Etkilendiğiniz bir film, müzik yada olay refleks sürenizi tetikliyor ve bilgisayar başına oturmanıza sabep oluyor. Mesele eskiz yapmak yada kurgu yapmak değil aslında. O refleksi karşınızdaki insana aktarabilmek. Eğer yaptığınız çalışma sizin dışınızda birilerini tetikliyorsa, bunu İster eskiz yaparak ister direk bilgisayar başında yaparak başlayın, önemi yok… Ben çalışmalarımı önceden tasarlamam. Sadece hangi stilde ve görsel kurguda olacağına karar veririm. Tipografisini aklımda çözmeye çalışır, sonrasında bilgisayar başında ilerletirim.  Aklımda kurguladağım görsel düzenlemeye uymazsa, çalışmayı zorlamaz başka bir çalışmaya geçerim. Estetik kaygımın çok yüksek olduğu çalışmalar beni en çok zorlayan çalışmalardır. Keza sizin bir sonraki Görsel çalışmanızın çıtasını yükseltecek olan bu çalışmadır.

Takip ettiğiniz çalışmalar, beğendiğiniz, ilham aldığınız  sanatçılar ve
web siteleri hangileri?

Genelde tipografi ile ilgili çalışmaları izlemeye gayret ediyorum. Bu dalda çok yetenekli sanatçılar var. Çoğu ile tanışıp arkadaş oluyoruz. Son yıllarda, Polonya, Rusya, İngiltere, Canada, Belçika grafik sanatlarda çok başarılı sanatçılar yetiştiriyor. Bak dergisini severek takip etmeye çalışıyorum. Bunun dışında 2004 senesinden beri Deviantart’ta çalışmalarımı paylaşıyorum. Zülfikat Fidancı, Aslı Yeniay, Mehmet Turgut, Kerem Beyit, Oral Canbolat, Kerem Göğüs, Serdal Ateş, Mahir Demir, Turgay Mutlay, Özhan Hazırlar, Cem Gül ve bir çok sanatçı arkadaşımı severek takip ediyorum. Kendime örnek aldığım 2 usta grafik sanatçı var. Neville Brody ve David Carson. Bu iki efsane tasarımcı, günümüz masaüstü yayıncılığı kökünden değiştirmiştir.

Türkiye’ye bakarak grafik tasarım sektöründe  en çok nerde  eksiklik görüyorsunuz? Ve ne gibi umut verici şeyler oluyor ve ya ilerisi için neler
olması gerekir?
Klasik bir yaklaşım olacak ama maalesef kontrolsüz bir gelişme mevcut. Bakkal açar gibi irili ufaklı ajanslar açılıyor. Çoğu çekirdek bir kadro ile pastadan pay kapmaya çalışıyor. Kalifiye olmayan iş gücü ile rekabet Edemediği için, direk ucuz işçiliğe ve kalitesiz işe yöneliyor.  Buda sektörün kendi kendini baltaladığı bir sistem oluyor. Ucuz iş az maaş, sosyal güvencesiz ağır çalışma koşullarını beraberinde getiriyor. Umut verici şeyler olması için umut olması gerekiyor. Umut var mı? Umut her zaman vardır. Önemli olan herkesin bu umuda sahip çıkmasıdır. Sektörün nefes alması için mesleki kuruluşların bir düzenlemeye gitmesi gerekiyor. Reklam verenin eğitilmesi de şart. Çalışan elemanların eğitimli ve yeterli tecrübeye sahip olması gerekiyor.

Son olarak grafik tasarımcı arkadaşlara ne gibi bir tavsiyede bulunursunuz?

-Tavsiyeden çok yaptıkları işe uygun olup olmadıklarına baksınlar. Mesleğimiz sevilmeden yapılmayacak bir meslek. Daha doğrusu yaptıkları işe meslek olarak bakmasınlar. Tam olarak sanat yapmasakta, üreten ve tasarlayan insanlarız.

Gelişime açık, disipline olmuş ve kararlı olsunlar. Sektörde sayımız her geçen gün artmakta. Bu sebeple iyi olmak yeterli gelmiyor. İyinin iyisi olabilmek için sürekli çalışmalarını tavsiye ediyorum. Yaşamlarının belli bir dönemini maalesef kendilerini geliştirmeye ayırmaları gerekiyor.

Zaman ayırıp sorularımı cevapladığınız için çok teşekkürler…

-Ben teşekkür ediyorum. Sizlere ve tüm meslektaşlarıma iyi çalışmalar diliyorum.

Berk Kzılay’ın çalışmalarına i http://palax.deviantart.com/ adresinden ulaşabilirsiniz.

…………………………..………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

-Bilgisayarla ve şu andaki mesleğinizle tanışma maceranız nasıldı diye başlayalım isterseniz…

1996 senesinde bir arkadaşım bana DOS işletim sistemi üzerinde çalışan 3D Studio Release 2 programını getirdi (14 HD disketti yanılmıyorsam) ben o zaman animasyona meraklıydım, fakat nasıl yapılabileceğini yeni yeni araştırıyordum ve bu programı öğrenebilmek için günde 15-18 saat bilgisayar başında kalmaya ve çözmek için uğraşmaya başlamıştım. Çözdükçe daha zevkli geldi ve mesleğimin temelleri ilk orada atıldı.

- Türkiye’nin nadir yetiştirdiği çok az sayıdaki 3D Efekt sanatçılarından birisiniz. İletişim bölümü mezunusunuz. Türkiye’de İletişim mezunu olanlar genellikle senaristlik, yönetmenlik gibi alanları seçmek istiyor. Siz neden bu bölümleri değil de, 3D Efekt Animasyon alanını seçtiniz? Sizi bu alana yönelten en önemli faktör neydi?

Mezun olduğum meslek lisesi (Maçka Endüstri Meslek Lisesi Grafik Tasarım) dışında tahsilimin
hiç bir kısmı mesleğime faydalı olmadı. Ben de liseden beri kafayı taktığım şeyi yapmaya devam ettim. Seneler sonra gördüm ki, ne mezunu olduğunuz değil, ne yaptığınız önemli bu sektörde. Mühendislik değil ki CV’mde yazan üniversite ismine göre kariyerimi belirlesinler? Her kariyer noktası bir önceki yeri referans alarak yükseltiyor sizi. Türkiye’de bu eğitimin alınabileceği sadece tek okul var; o da Eskişehir’de Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Animasyon bölümü. Ben de tercihimi iş yaparak, yaparken öğrenerek bilgimi geliştirmeyi seçtim. Bugün ise Anadolu Üniversitesinde verdiğim seminerlerde de öğrencilere eğitimlerini devam ettirirken bir yandan da piyasaya hazır olmaları için kendilerini geliştirmeleri gerektiğini hatırlatıyorum.

• Söz buraya gelmişken, bu mesleğe yönelmek isteyen adayların en çok dikkat etmesi gereken noktalar neler sizce?

Teknolojinin hızına kapılmamak lazım. Her gün çıkan yeni yazılımlar, pluginler, yeni teknikler insanı kolayca sarhoş edebilir ve dikkat dağıtabilir. Sektörün ihtiyaçları bellidir. Bunu karşılayabilmek için her alanda mükemmel seviyede bilgi sahibi olamazsınız. Uzmanlaşmak ve branşınıza uygun alanda iyi derecede bilgi sahibi olmak için tarzınızı ve bu tarza uygun en iyi anlatım aracını seçerek bu işle başlamalısınız. Etraf her konuda %10 bilgisi oldugu için çıkardığı işin kalitesi %10’u geçmeyen arkadaşlarla dolu. İşin başında olan
arkadaşlar için 3D animasyon ve compositing konusunda araştırma yapıp bu kavramların alt kategorilerini inceleyerek uzmanlaşacağı alanı seçmelerini tavsiye ederim.

• Türkiye’de yetişmiş ve şu sıralar Prag’a da gidip gelen biri olarak, Türkiye’de sinema ve 3D sektörünün gidişatını nasıl değerlendiriyorsunuz? Avrupa ile kıyaslandığında ne gibi
  eksiklikler var?

İşimin durumuna, İstanbul’daki yoğunluğuma bağlı olarak Prag daki şirketimle ilgili işler için birkaç
aylığına orada bulunuyorum. Ama genel olarak ikametim ve islerimin %80’i Istanbul’da. Her memlekette
oldugu gibi bizim sinema sektörümüz şu an için deneme aşamasında. Görsel efekt içeren yapımların çoğalması için bazı denemeler yapılıyor ve kimi başarılı, kimi de başarısız oluyor. Yatırımcıların ellerini ceplerine atıp atmamak konusunda cesaret kazanacakları bu kısım, diğer ülkelerdeki gibi zaman alacaktır; ama sonunda sektörün ihtiyacı olan arz talep dengesi kazanılana kadar sürecektir. Çünkü sinema için görsel efekt üretimi, reklam ve TV gibi sektörlerden daha başka bir kültür. Çözünürlük meselesi değil sadece olay. Film üzerinde çalısmak için bilinmesi ve deneyim kazanılması gereken pek çok sey var. Avrupa ve Amerika’nın bizden tek farkı o kültür konusunda deneyimli olmaları ve o süreci onlarca yıl önce asmış olmalarıdır. Yoksa yetenek ve insan gücü bakımından hiçbir eksiğimiz yoktur. Yetişmiş insan bulmakta zorlanıyoruz sadece, ama o da zamanla aşılacak ve sinemada görsel efektin kullanımı, paralel olarak 3D’nin
kullanıldığı diger alanlardaki başarı oranımız artacaktır. Eksiklerin farkında olan birisi olarak üniversitelerde  verdiğim, veriyor olduğum ve vereceğim ücretsiz seminerlerin sebebi de budur. Şimdiden öğrencilerin sektörde olmaları gerektikleri yeri, bu işin zorluklarını, kendilerini doğru bir şekilde nasıl eğiteceklerini aşılayabilirsem,bundan 5 sene sonra kafasının içinde kariyerini şekillendirmiş ne yapmak istediğini çok iyi bilen ve çok iyi uygulayan genç beyinler ile bu sektörel kıskacı aşacagımızı umut ediyorum.

• Avrupa’ya göre sinema ve 3D sektörüne Türkiye’de sizce yeterli destek veriliyor mu?

Destek paradır, destek eğitimdir. Bu ikisi de bizde gıdım gıdım gidiyor. Biz malesef bu sektörün terminolojisini yaratan toplum değiliz ve dünyayı yabancı dil üzerinden takip etmek zorundayız. Radikal
eğitim programları uygulanmadıgı, bunu sinema, TV gibi sektörel egitim olarak ele alıp üniversite
ve hatta lise döneminden itibaren eğitime dahil etmediğimiz sürece mezun arkadaşlarımız kendilerine
bir şeyler katıp o eğitim zamanlarını iyi değerlendirmemişlerse malesef olduğumuz yerde onlarca
yıl saymak zorundayız. Piyasada yetişmiş ve işinin ehli insanların sayısı çok az. Bu kisilerle senede 2
adet sinema filmi çıkmaz bu memleketten. Artık uzmanlık eksiğimizi farkedip buna göre eğitimimizi
şekillendirme zamanı gelmiştir. Avrupa’daki stüdyolardaki çalısma tarzı gayet oturmus ve tıkır tıkır işlemektedir. Bizdeki bir film stüdyosu veya post-prodüksiyon stüdyosunun ticari kaygılarından dolayı bu türde hiyerarşi kurmak, insan sayısı, mekan ve maliyet olarak fazla olduğundan, genelde bu stüdyolar reklam sektörünün ihtiyaçlarını kaldırabilecek kapasitedeki kişi ve ekipmanlarını sinema filmine koşturuyorlar. İşte çıkan sonuçlar az çok ortadadır. En büyük eksiğimiz, ki bu zamanla giderilecektir, alanında uzman kişilerden olusmus departmanların basını koşturdugu post-prodüksiyon stüdyolarında, her süreci ile profesyonel stüdyoların yapım ve üretim stratejilerini takip eden stüdyolar kurulmamış olmasıdır. Bu konuda destek
zamanla artacak, çıkan işlerin kalitesi arttıkça stüdyolar cesaretlenecek ve bu ekibin gerekliliğini
kavrayacaklardır. Bu noktada sektöre giriş yapmaya hazırlanan yeni nesile çok iş düşmektedir.

• Sizce Türkiye’de diğer ülkeler de olduğu gibi 3D sektörü için yetişmiş, iyi derecede işler yapabilen insanların sayısının çoğalması için yeterli zemin mevcut mu? Bu konuda bizim diğer ülkelerden eksiğimiz neler?

Üniversite çağındaki öğrencilerimizin %99.6 sı görsel efekt üzerine eğitim almadığı için üniversite eğitimlerini sürdürürken bir yandan da 3D ile ilgili istedigi uzmanlık alanında veya compositing ile
ilgili istediği alanda kendini geliştirmelidir. Şu an için İstanbul başta olmak üzere diğer şehirlerimizdeki
stüdyolardan çıkan işlerin kalitesi tamamen insan gücüne ve yeteneğine bağlıdır. Bu insanların sayısı artmadığı sürece sürekli olarak o şirketten diğerine insanlar transfer olmaya ve çıkan işlerin kalitesi sabitlenmeye devam edecektir. Malesef ülkemizde geçim sıkıntısı adını verdiğimiz ekonomik mirasımız
siz gençlere kaldığı için üniversiteyi bitirdiğinizde bunu bir meslek olarak atfetmeniz için gerekli
koşulları sağlayıp sağlayamayacağınızı, bu sektörde tutunup tutunamayacağınızı düşünmek zorunda bırakılmış bir ülkede yaşıyoruz. Durum şu ki, sadece Türkiye değil, diğer ülkelere de üretim gerçekleştirecek kapasite ve altyapının gerektiğinde oluşturulmamasının tek sebebi, bunu gerçekleştirebilecek yetişmiş insan olmamasıdır. Arz ve talep her zaman birbirini dengeler. Siz bu noktada bu isi yapmaya ve uzmanlık alanınızda en iyilerden olmaya kafayı taktığınızda emin olun ki, o noktada bilginizin değerini alabileceğiniz
sektör ve bu sektöre hizmet veren kuruluş sayısı tahmin ettiğinizden fazlasıdır. Tek tavsiyem, üniversite
eğitiminize bel bağlamayın. Grafik tasarım mezunu veya herhangi bir bölümden mezun olmanız sektördeki yerinizi garanti etmez. Çalışmalarınıza yön verecek doğru zamanlamayı yapın ve uzmanlaşın. Bir yandan sürekli iletişim halinde olacağınız sinema ve TV sektöründe ne tür işler yapıldığını takip edip o ihtiyaçları karşılayabilecek yazılım grubunda uzmanlaşın.

• Yaptığınız işler arasında sizi en çok heyecanlandıran ve hoşunuza giden iş hangisi?

Genellikle müziğini ve ses efektlerini benim kurguladığım işler daha çok hoşuma gidiyor. Çünkü yapım sırasında hangi duygunun hangi grafik ile destekleneceğine karar verirken ipler benim elimde oluyor ve bir araya geldiğinde uyum sağlamasına dikkat ettiğim daha özenli işler çıkabiliyor karşıma. Şu ana kadar beni en çok heyecanlandıran iş su diyebilmek için 300’e yakın reklam filmi, 2 sinema fimi ve 50’den fazla TV jeneriği
içinde seçim yapmam gerekiyor ve bu da imkansız. Hepsi benim çocuğum

• Görsel efekt konusunda ilham aldığınız, kendinize yakın hissettiğiniz sanatçılar kimler?

Görsel efekt konusunda çalışma ve uygulama tarzı farklı bir çok sanatçının işlerine rastlayıp, bulduğu çözümlerden dolayı kendilerini takdir ediyor ve sürekli iletişimde olmaya özen gösteriyorum. Ama
özellikle şudur diyebileceğim insanlar yok. Avrupa ve Amerika’da 100’e yakın kişi var bu konuda ça-
lıştığını bildiğim.

• İzlediğiniz filmler arasında görsel efekt yönünden hangi filmleri daha çok beğeniyorsunuz?

Transformers, King Kong, Hulk, Yüzüklerin Efendisi filmleri en çok hatırımda kalan ve 100 defa sey-
retsem sıkılmayacağım filmler… -

• İleriki yıllarda gerçekleştirmeyi düşündüğünüz projeler var mı?

Okul açmayı istiyorum. Artık kurs mu olur, atölye mi olur, yoksa bidiğiniz akademik eğitim veren
bir merkez mi olur, onu kestiremiyorum.

• Türkiye’de 3D sektörüne gözle görülür bir ilgi var ve bu ilgi gittikçe artıyor gibi görünüyor. Siz bu ilgiyi nasıl değerlendiriyorsunuz?

Ben bunu yaklaşık 10 yıldır değerlendire değerlendire bir hal oldum zaten. Sırf bu yüzden 3-4 senelik periyodlarla bu sene 3. sünü tekrarladığım Anadolu Turnesi başlıgı altında 15 adet güzel, nadide Anadolu şehrimiz ve o şehirlerde bulunan üniversiteleri ziyaret ettim. Aynı şu anda bu röportajda olduğu gibi oradaki öğrencilerle de sektörün ihtiyaçlarını ve bu ihtiyacı karşılayabilecek tek kesimin genç nesil oldugunu defalarca anlattım. Amaç burada sektörün eksiklerini dile getirmekse ben o eksikleri kapatabilecek güruhu harekete geçirecek tohumları attım bile. Istanbul’da bu işe hevesli veya bu işi amatör olarak takip eden 500 kişi var ise,  Anadolu üniversitelerinden mezun olacak ve bu konuda İstanbul’a gelmeyi düşünen kişilerin sayısı 5000 diyebilirim. Diğer amatör arkadaşlarının yanlarında yerlerini almasınlar ve aynı vakit kaybını yaşamasınlar diye şimdiden neler yapmaları gerektigini, nereden başlamaları ve nasıl yetişebileceklerini anlatma fırsatı buldugum bu seminerler vasıtası ile en azından bilgisayarın başına geçip birkaç programda eğlenceli şeyleri yapabilmek ile uzman olabilmek arasındaki farkı anlamış durumdalar. 3D sektörüne dünyanın her yerinde büyük bir ilgi var. Grafik tasarımın en popüler kültürü haline gelen 3D sayesinde artık bu üretim alanına hitap edecek onlarca sektör ve bu sektörler içerisinde kariyer sahibi olunabilecek yüzlerce pozisyon var. İstanbul’da ve diğer büyük şehirlerde oluşan ilgi biraz kuru kalabalık gibi geliyor. Çünkü sektörden habersiz, hazırlıksız ve düzensiz geliştirilen bilgi birikimi ile her programdan %10 seviyesinde anlayacak kadar ileri gidilebildiğini gözlemliyorum. Daha compositing denilen ve bu sektörde olmazsa olmazlardan olan bu kültür hakkında kimsenin fikri bile yok. Halbuki tek ihtiyaç 3D değil.

Ondan daha fazla compositing sanatçısına ve bu konuda uzmanlasmış operatörlere ihtiyaç var. Dışarıdan bakıldığında işin en şaşaalı, en zevkli kısmı, herkesin yapabilecegi kolaylıkta render’lar almak, hazır pluginlerle ateş yapmak, su yapmak, onları render edip video yapmak gibi göründüğü için insanlar bu popüleriteye kapıldılar ve zamanlarını bunlarla kaybettiler. Şimdi Türkiye’de ve dünyada bu konuda çalısmalar yapıp para kazanmak isteyen insanların bu “kurcaladıkları ve eglendikleri” teknik ve alet edavatların aslında toplamda bir uzmanlık etmediğini ve bir sinema filminde görsel efek içeren tek bir planı bile bir araya getirmeye yetmediğini farketmişler ya da edeceklerdir. Görsel efekt, alt kategorileri
içerisinde onlarca farklı uzmanlık gerektiren iki büyük ana başlık altında toplanmış (3D ve Compositing). Lakin memleketimiz, birisinden az buçuk, diğeri konusunda da hiçbir fikri olmayan bir nesil yetiştirmeye çalışmaktadır. En azından benim 12 yıllık piyasa tecrübem ve üniversitelerde verdiğim seminer ve workshop’larda gözlemlediğim budur. Ben bunu yıkmak ve sağlıklı adımlarla dikkat dağıtmadan, herkesin kendi tarzına, kisiliğine ve yeteneğine uygun aracı seçerek o konuda uzmanlaşması gerektiği konusunda bu sene toplamda yaklaşık 5000 üniversite öğrencisini uyarma şansı yakaladım.  Umut ediyorum ki, onlar
mezun olduklarında ne yapacaklarını bilen, neyi nereden takip edeceğini, mesleklerinin gerekliliklerini nasıl yerine getirebileceklerini bilen bireyler olarak Istanbul’a veya büyük şehirlere gelirler ve bu bilgi çöplüğü içerisinde yerlerini muhafaza ederler.

• Son olarak sinema ve 3D sektöründe yer almak isteyen arkadaşlarımıza neler söylemek istersiniz?

Üniversiteye hazırlanırken bile dershaneler öğrencilerin öğrenme şekillerini anlamaya çalışır ve ona göre kişisel bir eğitim modeli uygularlar. Bu noktada bu işlerin yapılabilmesi için gerekli yazılımların isimleri çok bellidir. Bu yazılımların artık internet üzerinde sayısız Ingilizce kaynağı, kimilerinin Türkçe video dersleri ve bazılarının da 5-6 tane Türkçe eğitim kitabı vardır. Bu noktada öğrenme grafiğinin başlarda düşük olduğunu unutmayıp genç arkadaşlara yılmamalarını ve sabırlı olmalarını tavsiye ediyorum. Kimi arkadaslar PDF okumayı sevmez, gözü ağrır, kimisi video dersten birşey anlamaz, illa birisinin anlatması lazımdır, kimisi de kitapları okurken not alarak ve onu uygulayarak çözmeyi kendi sistemi olarak belirlemiştir. Çalısırken en doğru yolun hangisi olduğunu keşfedip, “Ben ögrenemiyorum, kafam basmıyor” demek yerine, hangi şekilde algıladığını keşfetmesi gerekmektedir. Bu noktada kimisine göre ilk birkaç gün veya ilk birkaç hafta, okuduklarınızdan veya yaptıklarınızdan bir şey anlamamanız, bu işin size uygun olmadığını sanmanız gayet normaldir. Tarzınızı ve duygularınızı ifade edebileceğiniz seviyeye gelmeden böyle bir yanılsamaya düşüp öğrenmeyi bırakmayın. Zaman içerisinde ifade şekliniz, tarzınız ve kişiliginiz ile bir bağ kuracak, anlatmak istediklerinizi dile getirebilecek yeni bir yol keşfedeceksiniz. Dahası bunu para kazanıp kısa yoldan köşeyi dönebileceğiniz teknolojik bir fırsat olarak değil, yaratmaktan ve üretmekten mutlu olduğunuz için yaptığınızda ilerleyebileceğiniz bir sanat olarak düşünün. Herkesin çizim yeteneği yoktur ama herkesin söyleyeceği, çizebileceği 2-3 cümle bir şey vardır. Siz elinizdeki silahın değerini bilir ve onu nasıl kullanmak gerektiğini doğru planlarsanız sizi yarı yolda bırakmaz ve sektörün insana olan ihtiyacını karşılayabilecek sağlıklı bireyler olarak sektöre dahil olursunuz. Benim niyetim ve umudum sektöre kalifiye insan ihtiyacını karşılayacak kişilerin bizlerden başkası olmadığını anlatmaktır. Bu noktada mızmızlanıp “Neden Türkiye’de 3D animasyon filmi yapılmıyor?” demek yerine yapmanız gereken, adım adım sabırlı bir şekilde gidip o seviyede işler çıkarabilecek bir güruhun parçası olmak için çalışmanızdır.

• Bizlere zaman ayırdığınız için çok teşekkür ediyoruz. Çalışmalarınızda başarılar dileriz.

-Tesekkür ederim.

• Emre Şan Kimir? Çalışmaları…
  

Bir çok kişinin güzel sanatlara hazırlanırken merak ettiği sınavlara girişte ne sorulduğu, nasıl bir ortam olduğu vs. vs. bir çok soru işareti oluşur kafasında. Photoshop Magazin dergisi bir ilke imza atarak Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesine giriş sınavını fotoğraflı bir şekilde anlatmış. Bende bu foto-röportajı sizlerle paylaşayım dedim.
…………………………………………………………

……………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Güzel Sanatlara yeteneği olan ve üniversite eğitimini Güzel Sanatlar üzerine almak isteyenler için “yetenek imtihanları” çok önemli bir aşamadır. Her yıl binlerce insan, üniversite sınavına giren akranlarına ek olarak bir de Güzel Sanatlar fakültelerinin yetenek imtihanlarına katılır, eğitimini almak istediği Güzel Sanatlar bölümüne girmek için ter döker. Peki bu yetenek imtihanı nedir ve nasıl yapılıyor ?

Eskişehir Anadolu Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi, başta Grafik olmak üzere Güzel Sanatlar eğitiminde Türkiye’nin en başarılı kurumları arasında. Okulun 22 – 25 Ağustos tarihlerinde gerçekleşen imtihanına, her yıl olduğu gibi bu sene de Türkiye’nin her yerinden binlerce insan katıldı. Photoshop Magazin olarak biz de sınavları her aşamasıyla sizin için takip ettik.

Bu oldukça önemli; çünkü Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ilk kez, dışarıdan bir göz yetenek imtihanının her aşamasını başından sonuna dek gözlemlemiş oldu. Ekim sayımızda “Foto Röportaj” bölümünde bu çalışmamızı sizlerle paylaşacağız. Fotoğrafların bazılarını ve bu haberin yazısını dergimizde bulacaksınız. Burada ise sayfa limitlerimiz nedeniyle dergide yer veremeyeceğimiz diğer fotoğraflarımızı sizlerle paylaşıyoruz. Buradan başta Anadolu Üniversitesi G.S.F. Dekanı Prof. Atilla Atar ve Grafik bölüm başkanı Prof. T. Fikret Uçar olmak üzere tüm hocalarımıza yardımlarından dolayı teşekkür ediyoruz;

Sabah saat 07.00 civarı. Öğrenciler ve kendilerine destek olmak için gelen aileleri kampüsün içinden Güzel Sanatlar fakültesine yürüyor. Yaklaşık 2 saat sonra sınavlar başlayacak.

Grafik bölüm başkanı Tevfik Fikret bey ve ekibi sınavlara hazır. Sınav’da görev alacak hocalar ve Sınav Yürütme Kurulu üyeleri için görevli kartları hazırlandı. Böylece karışıklık olmadan herkes işini rahatça yapabilecek.

İlk sınav, kara kalem “model’den desen” çizimi. Modeller de okulun öğrencileri. Sınav öncesi besin takviyelerini alıyorlar çünkü az sonra 1 saat’den fazla bir süre mümkünse kıpırdamadan poz vermeleri gerekecek.

Hazırlanan listelerle her öğrencinin hangi sınıfta sınava gireceği belli. Ayrıca her öğrencinin kimlik bilgileri de bu listelerde yazılı. Amaç iyi ya da kötü niyetli yanlışlıkları (örneğin başkasının yerine sınava girme) kontrol edebilmek.

Öğrenciler sınav salonlarına alınıyor. Herkes birbirine şans diliyor. Kimi içinden dua ederken kimi arkadaşlarıyla konuşarak stresini atmaya çalışıyor. Bir yıl boyunca beklenen an nihayet geldi işte…

Görevliler, öğrencilerin biranönce sınıflarını bulabilmeleri için yardımcı oluyor. Bu arada sınav salonlarına çanta, kağıt, altlık sokmak yasak. Bunları yanlarında getiren öğrenciler bina girişine bırakıyor.

Herkes sırasına yerleşiyor. Sınav görevlisi hocalar öğrencilerin yerleşmesine yardımcı oluyor.

Model, fotoğraftaki örnek modelin duruşuna göre yerleştiriliyor. Sınav salonlarındaki tüm modeller de bu fotoğraftaki poz’da konumlandırılıyor.

Öğrencilere gerekli bilgi ve talimatlar verildikten sonra sınavın başladığı ilan ediliyor. Artık herkes pür dikkat çizmeye başlamış durumda.

Sınav sonunda öğrenciler çalışmalarını imza karşılığında teslim ediyor. Tüm çalışmaların isim bilgilerinin olduğu köşe yapıştırılıyor.

Sınav görevlileri çalışma ve imzaları sayıyor bir eksiklik olup olmadığını denetliyor. Varsa da yoksa da bir tutanak tutulup mevcut durum tespit ediliyor. Sonra çalışmalar paketleniyor.

Salon görevlileri, çalışmaları kendilerine dağıtılan çantalara koyup Fakülte Sekreterinin odasına getiriyor. Sınav tutanaklarını ve çantaları Fakülte Sekreterine imza karşılığı teslim ediyorlar.

Çarşamba öğlen saat 1 civarı yani sınavdan hemen sonra jüri toplanıyor. Jüri, Fakülte Dekanı ve bölüm başkanlarından oluşuyor. Çalışmalar burada toplanmış durumda.

Sınav Yürütme kurulu, 45 derece açılı bir yüzey üzerinde sınıf sınıf çalışmaları jüri üyelerine gösteriyor ve eleme süreci başlamış oluyor.

İlk aşamayı geçen ve geçemeyen çalışmalar ayrılıyor. “Başarılı” ve “Başarısız” kaşeleri vuruluyor. İlk aşamada herhangi bir sıralama yapılmıyor.

Sınava katılan tüm çalışmalar, tüm hocalar tarafından teker teker imzalanıyor.

İlk aşamayı geçen çalışmaların isim bilgileri kaydediliyor ve bu bilgiler mevcut listelerdeki isimlerle karşılaştırılarak olası bir hataya karşı kontrol ediliyor.

İlk aşamayı geçen ve geçemeyen çalışmalar ayrı ayrı paketleniyor ve üzerlerine tekrar başarılı / başarısız kaşesi vurularak arşive gönderiliyor. Bu arada ilk aşamayı geçen isimler Öğrenci İşlerine gönderilerek son kez kontrol edilip listenin hazırlanması sağlanıyor.

Gece saat 23.00 civarında ilk aşamayı geçenlerin listesi bina camlarına asılıyor. İşte ilk gün böyle geçiyor.

Kaynak:http://www.photoshopmagazin.com/forum/

……………………………………………………………………………………………………..…………………………………………………………………………………………………………………

……………………………………………………………………………………

……..

Kısaca kendinizden bahseder misiniz?
………………………………………………………………………………………………………………………………………….
25.09.1983 Sinop’da doğdum.2005 yılında Ondokuz Mayıs Üniv. Resim İş Öğretmenliği programından mezun oldum. 2006 yılında aynı üniv. yüksek lisans eğitimine başladım halen eğitimime devam etmekteyim. Çalışmalarımı freelance olarak sürdürmekteyim.

Bu alanı seçmenizin sebebi nedir? Bu alanı seçmenizde etkili olan, sizi cezbeden neydi?
……………………………………………………………………………………………………………………………………..
Belki klasik olacak ama çocukluğumdan beri birşeyler karalar dururdum, fazlasıyla
çizgi film karakterleri ön plandaydı. Çizgi filmleri kaçırmamak için okuldan eve koşarak gittiğim günler dün gibi aklımda, gerçi hala devam ediyo
Sonraları okulda resim iş dersleri öğretmenlerimin teşvikleri derken kendimi buralarda buldum,
iyi de olmuş.….

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Çalışmalarınızı yaparken nasıl bir yol izliyorsunuz? Hangi proğramları kullanır,
ellemi çizmeyi seversiniz? İlham aldığınız kişi, takip ettiğiniz yayın, web siteleri hangileri?
………………………………………………………………………………………………………………………………..
Bütün çizimlerim el emeği göz nurudur
Şaka bir yana, el çiziminden vazgeçmeyenlerdenim kağıtta çizim ortaya çıkmadan bilgisayarda hiçbir iş yapamam. Son dönem karikatür portreye ağırlık verdim. Kendimi bu alanda daha da ilerletmek için sürekli çiziyorum. Bildiğim 3, 4 program var ama en çok kullandığım photoshop serisi.
Etkilendiğim takip ettğim birçok yerli yabancı sanatçı var, sitelerin başında da photoshop magazin, deviantart, konseptart ve grafikerler geliyor.

Çalışmalarına http://www.hakkanarslan.blogspot.com/ ve http://www.photoshopmagazin.com/hakanarslan, http://nakkah.deviantart.com/
adreslerinden ulaşabilirsiniz.

İllsütrator, karikatürist Kahrama Kılıç. Çalışmalarındaki hayal gücüne hayran olduğum
Kahraman Kılıç merak ettiğim bir-kaç soruyuda cevapladı.

…………………………………………….……………………...….…….….………………………………………………………………………………….

Kısaca kendinizden bahseder misiniz?

1980 Almanya doğumluyum.İlkokulu orada tamamladım,sonra ailem ile birlikte ülkeme döndüm.Lise eğitimimden sonra Samsun’da resim alanı özel yetenek sınavlarını kazandım ve üniversiteye başladım.2004 yılında mezun oldum ve aynı sene yüksek lisans öğrencisi oldum.Bir eğitim fakültesinde öğretmenlik okumama karşın güzel sanatlar ile ilgili hemen hemen tüm alanlarda dersler aldım.Şu anda ise doktora eğitimime devam etmekteyim.Uzun bir zamandan beri freelance olarak illüstratörlük ve grafikerlik yapmaktayım.

…………………………………………….………….………….…………..….…….….…………………………………………………………………

Bu alanı seçmenizin sebebi nedir? Bu alanı seçmenizde etkili olan,
sizi cezbeden neydi?

Bu alanı seçmemin başlıca nedeni, tabiki seviyor olmam ve geçmişten beri süregelen aşırı ilgim.Ayrıca çevremin sürekli bu yönde telkinde bulunması da etkili olmuştur.Aile bireylerimin birçoğu çizim konusunda yetenekli insanlar olduklarından bu alanı hayatımızın bir parçası olarak nitelendirebilirim.

…………………………………………….………….………….…………..….…….….………………………………………………………..

Çalışmalarınızı yaparken nasıl bir yol izliyorsunuz?
Hangi proğramları kullanır, ellemi çizmeyi seversiniz?
İlham aldığınız takip ettiğiniz yayın, web siteleri hangileri?

Çalışmalarımı oluştururken ilk önce tabiki kağıt ve kalem kullanıyorum.Kafamda oluşan bir fikri kağıda döküyorum ve tarayıcı yardımıyla bilgisayara aktarıyorum.Bu aşamadan sonra ise program bilgisi devreye giriyor.Vektörel çizimleri Adobe İllustrator programında yapıyorum,geri kalan çizimler için Photoshop zaten işimi görüyor.Animasyon çalışmalarında ise Flash programını kullanıyorum.İki boyutlu ve genelde çok renkli çocuk çizimleri yapmayı seviyorum ve çizimlerimde tablet kullanmıyorum.Hemen hergün çizim yapıyorum,iş haricinde boş zamanlarda kendim için birşeyler karalamayı seviyorum.Hayal dünyamın çok geniş olduğunu düşünüyorum.

Küçüklükten beri çizgifilm,çizgiroman ve karikatür dergilerine olan ilgimin bunda etkisi tartışılmaz.İnternet işim konusunda en büyük besin kaynağım diyebilirim.Adını duyduğum veya çalışmalarını gördüğüm tüm yerli yabancı sanatçıların websitelerini vakit buldukça takip eder ve incelerim.Bunun yanında tasarım ve reklamcılık ile ilgili websitelerini takip ederim.Ayrıca piyasadaki tasarım dergileri ve diğer yayınları mümkün olduğunca izlemeye çalışırım.

…………………………………………….………….………….…………..….…….….………………………………………………………..

Çalışmalarına http://www.kahramankilic.blogspot.com/ , http://www.photoshopmagazin.com/kahramankilic , http://goblinkk.deviantart.com/
ve yakında açılıcak olan http://www.kahramankilic.com/
adreslerinden ulaşabilirsiniz.

…………………………………………….………….………….…………..….…….….………………………………………………………..

…………………………………………….………….………….…………..….…….….………………………………………………………..